توسط : داور بخش میراثبانان آینده در سومین جشنواره چندرسانهای میراثفرهنگی معتقد است که جشنواره چندرسانهای میراثفرهنگی یک جشنواره خاص است؛ جشنوارهای که با تمام مردم ایران سر و کار دارد و طبیعتاً ویژگی خاص خودش را دارد.
پوران درخشنده داور بخش میراثبانان آینده در سومین جشنواره چندرسانهای میراثفرهنگی گفت: جشنواره چندرسانهای میراثفرهنگی یک جشنواره خاص است؛ جشنوارهای که با تمام مردم ایران سر و کار دارد و طبیعتاً ویژگی خاص خودش را دارد. اولین نیازش این است که جشنواره به صورت گسترده پوشش داده شود، یعنی فقط در یک استان خاص برگزار نشود چون مهمترین جشنواره ما به لحاظ تمدنی و میراثی و به لحاظ داشتههای ملموس و ناملموس است. این خیلی مهم است که ما بتوانیم این جشنواره را گسترش دهیم و بیشتر مردممان را با داشتههایمان آشنا کنیم تا بدانند که واقعا چقدر میراثفرهنگی داریم؛ خصوصا در زمینه میراث ناملموس که به آیینها و سنن و لالاییها و خیلی از غذاها و خیلی از مسائل دیگر مربوط میشود و توانمندیهای هر استانی را نشان میدهد. طبیعتاً نیاز است که گفته شود، نقل شود و ما بتوانیم این میراثفرهنگی را نگه داریم.
وی ادامه داد: نگهداری این میراث یعنی جستوجوگری در آن چیزی که داریم. اگر برای مثال لالایی هست، این لالاییها در چه زمانهایی گفته شده است، چرا اهمیت دارد، به چه شکل گفته شده است، چه اشعاری دارد، مادربزرگهای ما چگونه این اشعار را میخواندند و چه چیزهایی در آن مهم بوده است؟ برای مثال آیینهای شادمانی در سراسر ایران انواع مختلف دارد. زبان درست است که زبان فارسی است، ولی در واقع هر قومیتی زبان خاص خودش، فرهنگ، لباس، نگاه، داشتههای تمدنی و میراث ناملموس خاص خودش را دارد. این را باید همه جا منتشر کنیم یعنی آن کسی که در استان سیستان و بلوچستان است با آن کسی که در استان کردستان و کرمان و خوزستان است، بتوانند با یکدیگر تبادل آیینی داشته باشند و گفتوگو کنند.
درخشنده بیان کرد: خیلی مهم است که دبیران تاریخ در مدارس ما چه میگویند و چقدر در بچهها اشتیاق ایجاد میکنند که جستوجوگر باشند و پیدا کنند. یعنی از یک طرف پاسخگویی در بیرون و از طرفی نگاه جستوجوگر را منتقل کردن و بها دادن و توجه دادن. شاید نیاز است که آموزش پرورش را وارد این موضوع کنیم و بیشتر از این روی بچهها در مدرسه کار شود و بچهها با میراث آشنا شوند یا حتی صدا و سیما بتواند به نوعی این را گسترش دهد و در هر استانی برنامهسازی کند و برای ویژگیهایی اهمیت قائل شود و بودجه خاصی را برای هر استان در زمینه میراث ملموس و ناملموس در نظر بگیرد. اینها کمک میکند خصوصاً به نسل زد ما که بدانند چه داریم و کجا ایستادیم، چون واقعیت این است که خیلی وقتها حتی نمیدانیم در اطراف خودمان چه چیزهایی داریم. اگر مثلا سوال کنیم که پروین اعتصامی کجا به دنیا آمده است؟ چه سالی وفات کرده است؟ اشعارش چیست؟ خیلیها نمیدانند در حالی که در همان محل زندگی میکنند. یا اینکه پارسیگوی عزیز ما فردوسی بزرگ که همه اساتید جهان او را در بالاترین رده از خودشان قرار دادند که بوده و چه گفته است؟ چه قصههایی هست و این قصهها از چه میگوید؟ اینها چیزهایی است که باید جهت داده شود، باید در بچهها اشتیاق به وجود بیاید که دنبال کنند. در مجموع میخواهم بگویم که نیاز به گسترش داشتههایمان داریم.
وی تاکید کرد: به نظر من جشنواره میراثفرهنگی نیاز دارد که در زمینه ساخت و تولید آثار مستند کوتاه و حتی بیشتر مستند، برای میراثفرهنگی پیش قدم شود و ما نیاز داریم که یک سرمایهگذاری شود. باید تمام میراث را آن چه که در زمینه تمدنی و ملی و جهانی داریم به هر شکل ملموس و غیر ملموس را ثبت ضبط کنیم و در آرشیومان در تاریخ نگه داریم. اینها مهمترین چیزی است که داریم و نمیتوانیم به راحتی از کنارشان بگذریم. برای مثال موسیقی ما موسیقی ما میراث ماست. ما در خیلی جاها موسیقیهای نواحی ایران را داریم. باید مستندهایی در مورد این موسیقی نواحی ایران ساخته شود. هر منطقهای موسیقی خاص خودش را دارد؛ خراسان، کردستان، کرمانشاه و… موسیقی خاص خودشان را دارند و حرف خاص خودشان را میزنند یا حتی موسیقیهای گیلان و مازندران و سیستان را که نگاه میکنید، هر قسمتی از ایران موسیقی خاص خودش را دارد. ما باید مجموعه موسیقی نواحی ایران را ضبط و نگهداری کنیم.
