توسط : داور بخش فیلمهای بلند سینمایی در سومین جشنواره بینالمللی چندرسانهای میراثفرهنگی معتقد است که فیلمسازان و مستندسازان میتواننند با پرداختن به میراثفرهنگی در آثارشان این گنجینهها را جاودانه کنند.
خسرو معصومی داور بخش فیلمهای بلند سینمایی در سومین جشنواره بینالمللی چندرسانهای میراثفرهنگی در پاسخ به این پرسش که چرا میراثفرهنگی ایران به چنین جشنوارهای نیاز دارد، گفت: میراثفرهنگی در ایران کاملا ناشناخته است و برای معرفی خودش به چنین جشنوارهای نیاز دارد. جاهای زیادی داریم که اگر به آنها رسیدگی شود و شرایط دیدنش فراهم شود، ممکن است از نفت هم بیشتر درآمد داشته باشد و میراثفرهنگی نیاز دارد تا معرفی شود، چه در آثار ادبی و چه در آثار سینمایی.
وی عنوان کرد: یک خانم فرانسوی را در ماسوله دیدم، از او سوال کردم چه شد که این جا آمدید؟ گفت: یک فیلم ایرانی دیدم به اسم «خانه دوست کجاست»، خواستم بیایم این مکان را ببینم که این بهشت کجای ایران است. ما چقدر از این بهشتها در ایران داریم که ناشناخته هستند؟ کشور ما، کشور چهار فصل است، فقط متاسفانه زمینه برای آمدن توریست در کشور ایران هنوز شرایطش فراهم نشده است.
معصومی درباره تاثیر این جشنواره بر نسل جدید گفت: وقتی تاریخ گذشتگان را نگاه میکنید، خیلی چیزها عایدتان میشود. به شناختی میرسید که اگر نبود آن را نمیدانستید و نمیفهمیدید. مثلا وقتی از همین تخت جمشید عبور میکنید و این عظمت و معماری را میبینید، ناخودآگاه به گذشته خودتان میروید و حس میکنید که ما در کشور ایران چقدر پیشرفته بودیم و این فرهنگ را داشتیم که مثلا به طور نمونه الان امریکا با این همه قدرت، این فرهنگ را ندارد. ما کشوری هستیم که پشتوانه فرهنگی دارد و اینها همه از آثاری که به جا مانده است نشان میدهد که ما چنین قدرتی داشتهایم.
وی درباره نقش هنرمندان در معرفی میراثفرهگی کشورمان گفت: مثلا من در آثارم به اکوسیستم منطقه شمال و تخریب جنگلهای هیرکانی میپردازم. در سه فیلمی که ساختهام، «رسم عاشقکشی»، «جایی در دوردست» و «باد در علفزار میپیچد» به این موضوع اشاره میکنم که اگر این اکوسیستم از بین برود همه چیز از بین میرود. باید جلوگیری کنیم و نگذاریم قاچاق بیرویه چوب صورت بگیرد. اماکن تاریخی در آثار سینمایی هیچ وقت نابود نمیشوند و جاودان و ماندگار میشوند. دست کسانی هم که دارند تخریبش میکنند در این فیلمها رو میشود که چه کسی این کارها را کرده است. یک عده از دوستان فیلمساز چه در زمینه کارهای مستند و چه در زمینه فیلمهای داستانی باید این میراث را جاودان کنند و به یادگار بگذارند.
