توسط : داور بخش گزارش خبری، گفتوگو و ترکیبی تلویزیونی در سومین جشنواره بینالمللی چندرسانهای میراثفرهنگی معتقد است که اگر ما بتوانیم مشارکت مردم را در این جشنواره بیشتر کنیم و آموزشهایی در این زمینه از مردم به مردم بدهیم، اتفاق مهمی را رقم زدهایم.
اکبر تحویلیان داور بخش گزارش خبری، گفتوگو و ترکیبی تلویزیونی در سومین جشنواره بینالمللی چندرسانهای میراثفرهنگی درباره اهمیت برگزاری جشنوارهای مثل جشنواره میراثفرهنگی در جامعه ایران گفت: اهمیت برگزاری جشنوارهها فقط مختص ایران نیست، یک ارزیابی از پتانسیل موجود در آن جامعه و در ارتباط با آن موضوع است که ببینند پتانسیل جامعه چقدر به منصه ظهور و برنامهریزیهای آیندهای که دستاندرکاران میخواهند برای آن داشته باشند، میرسد و باید به چه سمت و سویی برود.
وی ادامه داد: این کلیت فکر برگزاری جشنوارههاست. در ادامه باید توان نیروهایشان را بسنجند تا بفهمند چقدر توان دارند و تا کجا رشد کردند و چه طرحی برای رشد آنها باید در نظر بگیرند. جشنواره باید دو نکته را در نظر بگبرد؛ یکی جهتدهی نیروی انسانی است و دیگری جهتدهی پتانسیل موجود در آن حوزه. اگر دبیران یا مسئولین جشنواره در پایان هر جشنواره بنشینند و مداقه کنند، میتوانند برنامهریزی دقیقتر و منسجمتری داشته باشند تا ارزشهای میراثفرهنگی ایران را به نسل جدید منتقل کنند.
تحویلیان بیان کرد: ما همیشه اماکن تاریخی را به مردم نشان میدهیم و معرفی میکنیم ولی هرگز راجع به حفظ و نگهداری آنها آموزش ندادیم. آموزش فقط در طرح رسانهای نیست، در مدارس هم باید شکل بگیرد. اگر بتوانیم همه اینها را کنار هم بگذاریم آثارمان را حفظ میکند. یکی دیگر از کارهای مهم اهمیت دادن به همین رشته میراثفرهنگی است. ما چقدر به رشته میراثفرهنگی در کشورمان اهمیت میدهیم؟ کجا آن را به کار میگیریم؟ چقدر پشتیبانی میکنیم؟ اگر همه اینها را در لوح جشنواره بیاوریم و مورد توجه قرار دهیم، در موضوعات جشنواره تنوع به وجود میآید.
وی عنوان کرد: جشنواره میراثفرهنگی باید در طول سال موضوع بدهد و از برنامهسازان بخواهد درباره این موضوعات برنامهسازی کنند. به این صورت که هر کسی هر برنامهای ساخته است ارائه میدهد، بدون جهتدهی است و به اعتقاد من خیلی نمیتواند میراثفرهنگی را به اهدافش برساند. پیش نیاز چنین برنامههایی برنامهریزی و تعین سمت و سو است و اینکه افق دید ما برای میراثفرهنگی کجاست. اگر این برنامهریزیها و جهتدهیها مشخص شده باشد، آن وقت میتوانیم بفهمیم چه بخشی را باید به مدارس ببریم، چه بخشی را باید به دانشگاهها ببریم و چه بخشی را باید به رسانهها بسپاریم. وقتی این افق مشخص یا تبیین نشود، برای مردم خواه ناخواه کمی سردرگمی ایجاد میکند.
داور بخش گزارش خبری، گفتوگو و ترکیبی تلویزیونی در سومین جشنواره بینالمللی چندرسانهای میراثفرهنگی درباره بینالمللی شدن این جشنواره گفت: میراثفرهنگی ایران بینالمللی است، ارتباطات است که میتواند آن را وسیع کند. باید ببینیم ما چه ارتباطی با جهان داریم؟ چقدر وزیر میراثفرهنگی ما شخصاً رفته و از دانشگاههای مختلف جهان دعوت کرده است؟ چقدر ما دانشمندان یا استادان دانشگاهمان را جمع کردیم فرستادیم بروند جهان را ببینند؟ با این روابط میتوان فضای جشنواره را جهانی کرد نه اینکه صرفاً برنامه بسازیم و ببریم در جهان ارائه دهیم.
وی افزود: ما هزاران شاید صدها هزاران پتانسیل طبیعی و طبیعتگرایی داریم که میتواند به میراثفرهنگی ما کمک کند. دولت هم باید در این زمینه مساعدت کند و راه را برای ورود مهمانان خارجی به کشور باز کند و فضا را هم برای آنها فراهم کند. سالهای قبل اینطور بود و فکر میکنم چندین میلیون فقط بازدیدکننده از ایران داشتیم و درآمد خیلی خوبی هم از این راه داشتیم.
تحویلیان عنوان کرد: اگر ما بتوانیم مشارکت مردم را در جشنواره بیشتر کنیم و آموزشهایی در این زمینه از مردم به مردم بدهیم. حتماً مدیران میراثفرهنگی موزههای خارج از کشور رفتهاند؛ در بعضی از این موزهها اجازه نمیدهد شما با کفش خودت وارد شوی، اجازه نمیدهند وسایلتان را داخل ببرید، اجازه نمیدهند از فلش دوربینت استفاده کنی به تابلوها آسیب میزند. ما باید اینها را آموزش ببینیم، در مدارس و بعد از طریق رسانه ملی به مردم آموزش دهیم.
