توسط : داور بخش عکس سومین جشنواره بینالمللی چندرسانهای میراثفرهنگی معتقد که جشنواره چندرسانهای میراثفرهنگی به مردم ایران میفهماند که آنچه از آن نگهداری میکنند، میراث ایران نیست، بلکه هر کدام از اینها میراث تک تک آدمهای این سرزمین است.
هربرت کریم مسیحی داور بخش عکس سومین جشنواره بینالمللی چندرسانهای میراثفرهنگی درباره اینکه به چه صورت میشود میراثفرهنگی را به جوانهای نسل جدید (نسل زد) منتقل کرد که اصالتش به آنها منتقل شود و برایشان جذاب باشد، گفت: اول باید تعریف کنیم که نسل زد چه چیزی نیاز دارد، اما ما نمیتوانیم آن را تعریف کنیم، میبایست از خود نسل زد بپرسیم. همانطوری که خوراک و بازی و طرز لباس پوشیدن این نسل متفاوت است، میتواند خودش هم راه منتقل کردن میراثفرهنگی را به ما نشان دهد.
وی ادامه داد: به عنوان مثال ما در حوزه صنایعدستی چیزی تولید میکردیم که این نسل یا حتی نسلهای دیگر آن را یک چیز دمده میدیدند و استفاده نمیکردند، اما برایم جالب بود که در خیابان ولیعصر میدیدم نسل زد نقوش هخامنشی را دستبند کرده است و این نقوش روی دستبندهای دهه هشتادیها آمده است. این انتقال همان تجربه است که با خودش مفهوم و اندیشه را به آرامی انتقال میکند. آدمی که این را ساخته حتی یک الگوبرداری نکرده است، بلکه الگویی از نگاه و ذهنیت و داستان محوری دوران خودش پیاده کرده و آن را به یک دستبند یا گوشواره تبدیل کرده است و از آن استفاده میکند.
کریممسیحی افزود: همه اینها در مسائل دیگر هم وجود دارد، یعنی ما نمیتوانیم شبیه دهه چهل و پنجاه و شصت در مورد یکی از آثار فرهنگیمان یک مستند تاریخی بسازیم و آن را به خورد جوانی بدهیم که تفکرش گوشی موبایل یا اینستاگرام و وی چت و توئیتر و یا چت جی پی تی است. این واقعیتی است که ما باید بپذیریم و تنها کاری که میتوانیم انجام دهیم این است که حمایت و هدایتشان کنیم و اجازه دهیم از این موقعیتی که نسل قدیم داشته و به وجود آورده و یک شالودهای ایجاد کرده است، استفاده کند و آن عناصری را که دوست دارد از دل آن در بیاورد.
این عکاس آثار باستانی درباره تاثیر جشنواره چندرسانهای میراثفرهنگی بر نسل زد و دیدگاه آنها به این مقوله گفت: تاثیر این جشنواره منوط به این است که ببینیم آیا ما این بچهها را در این جشنواره مشارکت میدهیم؟ آیا جشنوارهمان به گونهای است که یک دختر خانم یا آقا پسر نوجوان یا جوان نسل زد با کار اولش بیاید و وارد این جشنواره شود یا مثلا زیر هجوم سایهها و قدرتهای آدمهای پیشکسوت قرار دارد. وقتی یک آدم پیشکسوت مستندی میسازد و به جشنواره ارائه میدهد، همه داورها و دوستان و آشنایان او را میشناسند، اما یک نسل زدی را هیچکس نمیشناسد. امکانات آن پیشکسوت نسبت به امکانات این نسل زدی خیلی بیشتر است و این باعث میشود کمکم نسل زد از جشنوارهها نا امید شوند. ما باید اجازه دهیم که نسل زد خودش انتخاب کند، خودش ایجاد کند، خودش درست کند و آن زمان است که زبان همدیگر را میفهمیم. حتی این نسل زد نباید طبقهبندی شده باشد، یعنی یک جوان نسل زد متعلق به یک جریان سیاسی یا یک جریان فرهنگی نباید روی نسل زدی که به هیچ کدام از این جریانها ارتباطی ندارند، تاثیرگذار باشد.
وی همچنین درباره اثرگذاری چنین جشنوارهای بر رشد گردشگری کشور بیان کرد: تاثیر این نوع جشنوارهها در مسائل گردشگری مستلزم چند نکته مهم است؛ یکی اینکه آیا میتوانیم آن امکانات را برای گردشگر فراهم کنیم؟ آیا میتوانیم یک اقتصاد پویا داشته باشیم که یک گردشگر بتواند مسافرت کند؟ جامعه ما از لحاظ اقتصادی در فشار است و سفر برای افراد در چنین شرایطی جزو اولویتهای آخر است.
کریم مسیحی خاطرنشان کرد: در دهه چهل وزارت فرهنگ ایران کار زیبایی انجام میداد. البته نمیدانم الزام بود یا پیشنهاد اما فیلمهای سینمایی را میبردند مثلا در میدان نقش جهان اصفهان، در تخت جمشید، در بیستون یا پاسارگاد و… فیلمبرداری میکردند. این کار ایجاد تصویر برای یک گردشگر است که قرار است جایی را ببیند و ایجاد یک هویت ملی است برای مردم که بروید و خودتان را ببینید.
وی اظهار کرد: امروز ما دیگر به این کار نیاز نداریم. امروز بحث اساسی ما سوشال مدیاست. یعنی شما در فضای مجازی به عنوان یک انسان با ذوق و سلیقه و فرهیخته میتوانید با یک موبایل و یک اکانت سوشال مدیا تاثیرگذاری بیشتری داشته باشید تا یک روزنامه رسمی، چون امروز از پیر تا جوان همه چیزی به نام موبایل در دست دارند و شبکههای اجتماعی را نگاه میکنند.
داور بخش عکس سومین جشنواره بینالمللی چندرسانهای میراثفرهنگی عنوان کرد: ما به جای اینکه این فستیوال را در واقعیت برگزار کنیم، بیشتر باید این فستیوال را در فضای مجازی نشر و گسترش دهیم و به نمایش بگذاریم. در واقع به عقیده من دوران روزنامهها و شبکههای تلویزیونی به پایان رسیده است. امروز روزنامه و شبکه تلویزیونی اپلیکیشنی مثل توئیتر، اینستاگرام، یوتیوپ، تگرام، وی چت و … است. مسلما این جشنوارهها میتوانند کمک کنند، اگر همگام با نسل جدید یا تکنولوزیهای جدید پیشرفت کند.
وی درباره اهمیت برگزاری جشنواره بینالمللی چندرسانهای میراثفرهنگی بیان کرد: خیلی مواقع آدمها ندانسته به کاشیهای یک مسجد دست میزنند. آنها نمیدانند که با این کار آسیب میرسانند. این نوع جشنوارهها اگر برنامههایشان را در کالبد ذهنی یک نسل زد ارائه دهند، حداقل ما میتوانیم در چند مسئله پیشرفت کنیم؛ مردم ما بدانند که چطور از آثار تاریخیمان و میراثفرهنگی و طبیعیمان نگهداری و محافظت کنند و آن را به عنوان میراث نه کشور ایران، بلکه میراث خودشان بدانند. در واقع این اتفاق به مردم ایران میفهماند که آنچه از آن نگهداری میکنید، میراث ایران نیست، بلکه هر کدام از اینها میراث تک تک آدمهای این سرزمین است. وقتی شما از آن محافظت میکنید آن را برای فرزند و نوه و نتیجه خودتان و آیندگان حفظ میکنید.
